सन् २००५ को अप्रिल ६ — जानी नजानी सुरु भएको एउटा ब्लगको यात्रा। आज ढिला गरी सम्झिँदा थाहा भयो, त्यो दिन आजै रहेछ। अर्थात् माइसंसारले २१ वर्ष पूरा गरेर २२ औँ वर्षमा पाइला टेकेको छ।

यो यात्रा केवल पोस्टहरूको संख्या होइन, समयसँगै बदलिँदो जीवन, अनुभव र भोगाइको दस्तावेज पनि हो।

तर यो वर्ष… स्वीकार्नै पर्छ— उपलब्धिको हिसाबले कमजोर रह्यो। ब्लग सुरु भएयताको सबैभन्दा निष्क्रिय वर्ष। अघिल्लो वर्ष ४७ पोस्टमै सीमित भएको थियो, यसपटक त्यो पनि घटेर ४४ मा झर्‍यो। जुलाई, जनवरी, फेब्रुअरी—पूर्ण मौन। अक्टोबर, नोभेम्बर, डिसेम्बर—पाहुना पोस्टले मात्र “शून्य” हुनबाट जोगाएको महिना।

समस्या उस्तै छ। कानुनी झमेला सकिने टुङ्गो छैन। नलिएको ऋणको भारी टाउकोमा छ। जिल्ला अदालतको गत जेठको फैसला — त्यो एउटा मोड थियो, जहाँ शब्दहरू नै रोकिए। बारम्बार फैसला पढ्दा एउटै प्रश्न उठिरह्यो—

तर प्रश्नहरूको जवाफ नआउँदा कहिलेकाहीँ मान्छे लेख्न पनि सक्दैन।

त्यसमाथि सेप्टेम्बरको जेनजी आन्दोलन— गोली, आगजनी, मृत्युका दृश्यहरू… पहिल्यै अस्थिर मनलाई झन् हल्लाउने। हल्का सक्रिय हुन खोज्दा पनि फेरि पाँच महिनाको मौनता। त्यो मौनता केवल ब्लगमा थिएन—मनमै थियो।

तर समय फेरि घुम्यो। निर्वाचनपछि मतगणनाको चहलपहल सुरु भयो। त्यही बीचबाट फेरि केही शब्दहरू फर्किए। जस्तो सुकै भए पनि—बाँच्न बानी पर्दै गएको छ।

अनि भएको के थियो?

मेरो जीवनको कथा मैले ब्लगमै सक्ने जति पोखेको छु, किनभने मलाई ब्लग नै परिवार जस्तो लाग्छ।