१९ जनाको हत्यापछि कर्फ्यु नाम मात्रको, रोक्न सकेको छैन आक्रोश

अहिले मैले ब्लगमा यी शब्दहरु लेखिरहँदा राजधानी काठमाडौँ एउटा नेतातन्त्रविरुद्ध आक्रोशको ज्वालामुखी फुटेको ठाउँका रुपमा परिणत भइरहेको छ। यी शब्द लेख्नुभन्दा अगाडि म काठमाडौँका केही ठाउँहरु घुमेको थिएँ। यति आक्रोश थियो, यति पीडा थियो कि के भनौँ।

भन्नलाई त सरकारले बिहानैदेखि कर्फ्यु लगाएको घोषणा गरेको थियो। तर कर्फ्युको घोषणा गर्नु र त्यसलाई लागू गराउनुमा फरक हुन्छ। पूरै मास उर्लिएपछि कहाँ लगाउने कर्फ्यु ! सुरक्षाकर्मी एक जना पनि देखिएन।

फ्याक्ट चेकिङको ट्रेनिङ भइरहेको थियो हाम्रो हिजो। बीच बीचमा समाचारहरु पनि हेर्दै थिएँ। जेनजीको प्रदर्शन हुने भनेर एक दिनअघिदेखि प्रतिबन्धित सोसल मिडियाहरुमा समेत हल्लीखल्ली भइरहेको थियो।

प्रदर्शन बढ्दै जाँदा अप्रिय घटनाको पनि खबर आयो। सुरुमा लाग्यो- घाइते मात्र भएका होलान्। कसैको ज्यानै त नजाओस्। बिस्तारै एक जना, दुई जना गर्दै मृत्युको खबर आउन थाल्यो।

अहो, त्यसपछि त धमाधम संख्या बढ्दै गयो। मन विचलित बन्दै गयो। राति सोसल मिडियामा भिडियोहरु हेर्दा त आँखाबाट आँसु नै बग्यो। म आफ्नै व्यक्तिगत र पारिवारिक समस्याका कारण मानसिक स्वास्थ्य बिग्रेर औषधी खाइरहेको मान्छे। अरु भन्दा मलाई साह्रै विचलित बनायो। ती भिडियोहरु नहेर्नु पर्थ्यो होला। तर म मेरा भाइबहिनी पुस्तालाई दम्भी, अहंकारी, भ्रष्ट तन्त्रका पक्षपोषकहरुले स्कूलकलेजको ड्रेसमा चरा ढाले झैँ ढालेको पीडा कसरी महसूस नगरी बस्न सक्छु।

एक हैन, दुई हैन १९-१९ जना : सरकारी तथ्याङ्कमात्रै पनि। १९ जनाको परिवार आज पीडामा छ। अनि घाइतेहरुको संख्या त झन् ४ सयभन्दा बढी। अन्धाधुन्ध नै गोली हानेका रहेछन् नि पापीहरुले। यस्तो निर्मम दमन हुँदा पनि प्रहरी सुरुमा संयमित देखियो, फलाना फलानाको घुसपैठले यस्तो भयो भन्दै समाचारका नाममा आफ्ना कु‌‌ण्ठित विचार ठोक्ने  पत्रकारहरु पनि देखिए।

घुसपैठ नै होस्, संसद भवनभित्रै प्रवेशै किन नगरोस्- मान्छेको ज्यानभन्दा भौतिक सामानहरु त ठूलो हैन नि। फेरि ती प्रदर्शनकारीहरु संसदभित्रै प्रवेश गरेका त हैनन्। पर्खाल मात्रै क्रस गरेका न थिए। त्यसरी अन्धाधुन्ध गोली हानी ज्यान लिनु पर्छ?

संसद भवनभित्रै छिरेको भए के हुन्थ्यो ? त्यहाँ भित्रका कुर्सी र टेबलहरु तोडफोड हुन्थे होला। हाम्रै करको पैसाले त्यो फेरि बनाउन मिल्छ नि हैन? अस्ति अस्ति नै संविधान सभाका बेला कुर्सी र टेबल सभासदहरुले नै तोडफोड गरेको हामीले नदेखेका हौँ र। अनि फेरि बनाउन मिल्यो नि हैन ? अब हिजो गएको ज्यान फिर्ता ल्याउन मिल्छ ?

अमेरिकामा पनि क्यापिटल हिलमा प्रदर्शनकारीहरुले आक्रमण गर्दाखेरी जम्मा १ जना गोली लागेर मरेका थिए। यहाँ जस्तो टाउको र छातीमा गोली लागेर त्यत्रो धेरै मान्छे मरेका थिएनन्।

चैतमा राजावादीहरुको प्रदर्शन हुँदा सरकारले त्यति धेरै दमन गर्दा पनि मूलधारका मिडिया मौन बसेर सबै दोष दुर्गा प्रसाइँलाई मात्र थोपर्ने काम गरेका थिए। पछि बल्ल दबाबका कारण अलि अलि बोले तर उनीहरुको त्यही व्यवहारले राज्यलाई जे गरे पनि हुन्छ भन्ने जस्तो दम्भ पलाउने कारक बन्यो कि?

सूचिकृत हुन नआएको निहुँमा सामाजिक सञ्जाल बन्द गर्ने सरकारको कदममा पनि मुख्य मिडियाहरुले हामीलाई त फाइदै हुन्छ जस्तो पाराको व्यवहार देखाएको लुकेको छैन। जेनजी पुस्ता त्यसअघि नै भ्रष्टाचार र कुशासनको विरोध सामाजिक सञ्जालमार्फत् गर्दै थिए। बोली रोकेपछि उनीहरु अझ आक्रोशित भए। त्यसपछि बिना कुनै योजना र तयारी प्रदर्शनको घोषणा भयो।

अनि भयो १९ जनाको नरसंहार। यो मानवताविरोधी अपराध हो। दोस्रो जनआन्दोलनमा जस्तो यसका दोषीहरुलाई छुट दिनु हुँदैन। छानबिन गरेर दोषीलाई सजाय दिनै पर्छ।

यति बेला नेताका घर र  पार्टीका कार्यालयहरुमा आक्रोशितहरुले आगो लगाइसकेका छन्। आक्रोशितहरुले बंगलादेश बंगलादेश भन्दा नेताहरु हियाउने तरिकाले बोल्ने गर्थे। आज देखे होला नि- नेताहरुलाई हेलिकप्टरमा राखेर सुरक्षित ठाउँमा ओसार्न परेको !

सच्चिनु पर्‍यो, सच्चिनु पर्‍यो भन्दा साख्खुले पल्टिएका नेताहरु, दुई जिब्रे व्यवहार देखाउनेहरुले आज आफ्नै निवासमा आक्रमण हुँदा देखे होला नि। आखिर आक्रोशले प्रधानमन्त्रीको निवास त भन्दो रहेनछ न विपक्षी नेताको निवास भन्दो रहेछ।

२०६२/६३ अनि २०४६ सालको आन्दोलनमा केही महिनामा मृत्यु भएको संख्या ओली नेतृत्वको हत्यारा सरकारले एक दिनमै बराबरी गर्‍यो। नेपालको इतिहासमा यो भन्दा कालो दिन अरु के हुनसक्छ ?