वाक्कलाग्दो संसार, दिक्कलाग्दो दिन !

हेडलाइन मेरो हैन। यो अहिले जेन जी आन्दोलनभन्दा अगाडि टिकटकमा ट्रेन्डिङमा रहेको गीतको बोल हो।

ब्लगको सुरुमै केरमेट देख्दा अचम्म लाग्यो होला। खासमा मैले यी शब्द आन्दोलन हुनुभन्दा केही दिन अगाडि नै लेखेको थिएँ। तर त्यसलाई पूरा नगर्दै देशमा अकल्पनीय घटना भयो। अहिलेसम्म त ७२ जनाको मृत्यु भएको पुष्टि भइसकेको छ। सिकिस्त घाइतेहरु बाँकी छन्। बेपत्ताहरु गन्ती हुन बाँकी छन्। संख्या त अझै बढ्नेवाला छ।

मैले त्यतिबेला लेखेका थप कुरा यस्ता थिए-

यसलाई मैले पछिल्लो पटक ८२ दिनको कठिन परिस्थितिलाई दाँजेर लेख्दैछु। त्यो बेलाको अवस्थालाई म एक किसिमको ‘कोमा’मा रहेको ठान्छु। ‘कोमा’ मा रहँदा केही कुराको होस रहन्न। तर म होसमा हुँदाहुँदै पनि बेहोसी जस्तो अवस्थामा थिएँ।

अहिले ‘वाक्कलाग्दो संसार, दिक्कलाग्दो दिन’ बोलको गीत सुन्दा रमाइलो लाग्छ। कतिलाई हाँसउठ्दो पनि लाग्ला। तर त्यो अवस्थामा भने त्यही शब्द यथार्थ थियो। संसार वाक्कलाग्दो नै थियो भने हरेक दिनको सुरुवात दिक्क लागेर हुन्थ्यो। बिहान उठ्ने बित्तिकै ‘ह्या..फेरि दिक्कलाग्दो दिन सुरु भयो’ भन्नेबाट हुन्थ्यो।

बाँकी कुरा पछि लेख्छु भन्दै थिएँ, देशमा यस्तो घटना भइहाल्यो। केही दिन निकै एक्टिभ भइयो, सोसल मिडिया, अनलाइन समाचारहरु हेरियो, पाँच दिन जति लगातार ब्लग पनि लेखियो।

शुक्रबार अन्तरिम सरकारका नयाँ प्रधानमन्त्रीका रुपमा सुशीला कार्कीले शपथ लिएपछि शनिबार दुई वटा ब्लग लेखियो।

देउवा निवास बाहिर देखिएको ढुंगाले लेखेको अश्लील गाली

नेताका जलेका घरहरुमा नोट भेटियो भन्ने विषय के रहेछ भनेर बुझ्न  शुक्रबार तोडफोड र आगजनी भएको पूर्व प्रधानमन्त्री शेरबहादुर देउवा र त्यतिबेलाका ऊर्जा मन्त्री दीपक खड्काको घरमा पुगेको पनि थिएँ। केही प्रमाण पनि भेट्टाएको थिएँ। त्यसबारे फ्याक्ट चेक लेख्नुपर्ला भन्ने पनि सोच्दै थिएँ।

तर शनिबार रातिदेखि मलाई फेरि गाह्रो हुन थाल्यो।

सब कुरा पहिले जस्तै नै थिए। औषधी नियमित थियो, काउन्सेलिङ थेरापी भइरहेकै थियो। नियमित ध्यान गर्ने प्रयास गरिरहेकै थिएँ। मेरा व्यक्तिगत समस्याहरु यथावत थिए। अब त ठीक हुन्छु होला जस्तो पनि भएको थियो।

तर गत हप्ता र यो हप्ता म फरक छु।

किन होला ?

शायद् स्कूल ड्रेसमा भएका विद्यार्थीसहितका प्रदर्शनकारीहरु ड्याङ ड्याङ गोली लागेर ढलेका, आगजनी भइरहेका, लुटपाट भइरहेका दृश्य धेरै सोसल मिडियामा हेरेर हो कि ? पछाडि सार्वजनिक सम्पति जलिरहेको दृश्य राखेर अगाडि रमाइरहेका, नाच्दै भिडियो बनाइरहेका भिडियोहरु हेरेर हो कि ? प्रहरीलाई आत्मसमर्पण गर्न लगाएर हात उठाउन लगाएर नाङ्गै हिँड्न लगाएका भिडियो हेरेर हो कि? कति भिडियोहरु हेर्दा त यस्तो शान्त, सुन्दर देशमा बस्ने नेपालीहरुले यस्तो गरे र जस्तो पनि लाग्ने। कति भिडियो त द्वन्द्वग्रस्त देशको बारेमा बनेका वृत्तचित्र हेर्दाका जस्तो।

म यति आतंकित भएछु कि अहिले मलाई सोसल मिडिया हेर्न र समाचार पढ्न पनि डर लाग्ने भएको छ। हिजोको शवयात्राका समाचार र भिडियो त मैले हेर्नै सकिनँ।

तर बाटोमा हिँड्दा पनि जलेर ध्वस्त भएका गाडी र भवनका संरचनाहरु देखिन्छन्- युद्धग्रस्त देशको झल्को आउने गरी।

आफ्नै व्यक्तिगत कम्ता समस्या छ र, देशको चिन्ता लिइरहन। चिन्ता त त्यस्तो कुराको लिने हो, जुन आफ्नो नियन्त्रणमा हुन्छ। तर भनेर के गर्नु, नसकिने रहेछ। मन उदास हुने रहेछ। रुन मन लागिहाल्ने रहेछ।

आज म यो लेख्ने अवस्थामा पनि थिइनँ। खै कसरी हो, लेखेँ।

म व्यक्तिगत पीडामा थिएँ, तर अहिले देख्छु—देश नै सामूहिक थेरापीमा जानुपर्ने अवस्थामा पुगेको छ।